Letnie podróże wakacyjne do majątków rodzinnych kolegów przyszłego kompozytora odegrały duże znaczenie w życiu Chopina. Tam zapoznał się z muzyką wiejską. Wiadomym jest, że odwiedzał Żelazową Wolę, więc zapewne również posiadłości Skarbków. Miejsce swojego urodzenia odwiedził w roku 1823 roku. Dwa lata później był w tym samym miejscu w trakcie świąt Bożego Narodzenia, a w roku 1826 spędził tam Sylwestra wraz z siostrą Ludwiką. Jeszcze przed opuszczeniem Polski w roku 1830 ostatni raz odwiedził Żelazową Wolę. Lato roku 1824 spędził natomiast w Szafarni w majątku rodziców szkolnego kolegi Dominika Dziewanowskiego. Tam zaczął redagować Kurier Szafarski, w którym to podpisywał się anagramem swojego nazwiska – Pichon. Pisał o wydarzeniach miejscowych, a któregoś razy gdy panna Ludwika Dziewanowska ocenzurowała jeden tekst, ten napisał „Proszę bardzo cenzora Nie krępować mi ozora”.

Odwiedzał również Gulbiny, Sokołowo czy Ugoszcz. Lubił oglądać ludowe obrzędy czy przysłuchiwać się miejscowym muzykom. Szafarnię odwiedził jeszcze co najmniej jeden raz. W roku 1826 roku wraz z matką dotarł do Duszniki jadąc przez Kalisz i Wrocław. W Dusznikach przebywała dla poprawy zdrowia Emilia oraz Ludwika Skarbek. Właśnie w tym miejscu muzyk dał dwa koncerty. Kolejne wakacje Chopin spędził w Kowalewie koło Płocka, a potem kierując się do Gdańska. Złożył też wizytę w Antoninie, w pałacu myśliwskim Antoniego Radziwiłła, który był zamiłowanym muzykiem, wiolonczelistą, śpiewakiem i kompozytorem, m.in. pierwszej muzyki do „Fausta” Goethego. Książę zachwycał się talentem Chopina. W roku 1828 wakacje spędził w Sannikach gdzie pracował między innymi nad kolejnymi utworami. Miał tam dostęp do dobrego fortepianu, dzięki czemu mógł ćwiczyć i komponować.

Muzyka Chopina w Chinach jest obecna od lat trzydziestych ubiegłego wieku. Wtedy to w Chinach osób z talentem nie brakowało, a przebywający tam Europejczycy, nie lubili zmian i woleli słuchać muzyki ze Starego Kontynentu. W Szanghaju rozbrzmiewała muzyka europejska w tym Fryderyka Chopina. Zmiany nastąpiły podczas agresji japońskiej. Chińczycy jednak potrafili czytać między nutami utworów kompozytora: „Okoliczności powstania popularnych polonezów i mazurków były łączone z ówczesną sytuacją polityczną w Chinach. Autochtonom zdecydowanie odpowiadał charakter tych kompozycji, a zorientowani wiedzieli, że Polska za życia Chopina znajdowała się pod obcymi zaborami, podobnie jak Chiny w latach 30. – wówczas znaczna część kraju znajdowała się pod japońską okupacją. Muzyka Polaka była ceniona za swój narodowy charakter” – takie wyjaśnienia przekazał swego czasu profesor Yu Runyang, rozpoznawalny znawca muzyki Chopina w Chinach. Po zdobyciu władzy przez komunistów w Chinach, Chopin nie został zakazany. Władze pozwalały na wyjazdy studentów zagranicę do krajów bratnich. Chińczycy również mogli brać udział w konkurach pianistycznych pod warunkiem, że odbywały się w państwach boku sowieckiego. Jednym z pierwszych był Fu T’Sung, który trafił do najwybitniejszego pedagoga chopinisty – profesora Zbigniewa Drzewieckiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Fu T’Sung nie mógł nie odnieść sukcesu. W 1955 roku na sławnym przybyciem belgijskiej królowej Elżbiety Gabrieli Bawarskiej 5. Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina zajął trzecie miejsce, bezapelacyjnie najlepiej interpretując mazurki.

W 1960 roku w 150-lecie urodziny kompozytora w Chinach zorganizowano serię koncertów oraz spotkań. Chiny zalała fala muzyki Fryderyka Chopina. W latach 1966-1976 muzyka Banga została surowo zakazana, jednak po okresie rewolucji powróciła do łask władz. W kolejnych latach muzyka polskiego kompozytora tylko zyskiwała na popularności. W latach 90-tych rząd chiński wykupił prawa do filmu A song to remember, który był puszczany studentom na uniwersytetach w całym kraju. Obecnie w Saznghaju znajduje się największym na świecie pomnik Chopina. Ma 7 metrów, a jego autorką jest Lu Pin, która była absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Zgodę na budowę pomnika naszego rodaka potraktować należy jako wyróżnienie. Dotychczas tylko dwóch cudzoziemców otrzymało ten honor: Chopin i Puszkin.

Na pierwszy plan wskazujemy wódkę. Tak jest – mamy wódkę Chopin. Trunek ten jest produkowany przez Polmos Siedlce, firmę która od ponad 100 lat produkuje wódki, likiery oraz koniaki. Historia firmy sięga roku 1896 kiedy to Polska była jeszcze pod zaborami państw ościennych. Firma przed wojną i po wojnie dobrze się rozwijała jednak w 1993 roku została podzielona, a ostatecznie sprywatyzowana w roku 2003. Jednym z jej wiodących produktów jest właśnie wódka o pięknej nazwie Chopin. Jest to alkohol czterokrotnie destylowany i wytwarzany przy użyciu tradycyjnych metod ze specjalnie dobieranych ziemniaków Stobrawa. Są to ziemniaki tradycyjnie uprawiane w okolicach Siedlec. Na jedną butelkę wódki 0,7 przypada około 30 ziemniaków. Trunek ma lekko jabłkowy posmak, pełen bukiet oraz nieco oleisty smak. Przez znawców smak jest oceniany jako autentyczny smak białej wódki, produkowanej z ziemniaków. Wódka Chopin pojawiała się na polskim rynku w roku 1993. W roku 1997 została po raz pierwszy wyeksportowana do USA. Sukces na polskim rynku otworzył jej drzwi na najbardziej prestiżowym rynku amerykańskim. Wódka na tym rynku sprzedaje się dość dobrze, a jej cena sięga niemalże 35 dolarów co świadczy tylko o tym, iż jest ona uważana za dobrej jakościowo trunek.

Chopin to wódka, która jest klasyfikowana jako jedna z najdroższych i najlepszych wódek białych na świecie. Potwierdzają to nagrody i wyróżnienia, które zdobyła wódka na całym świcie w prestiżowych konkursach. W pewnym momencie wódka pojawiała się również na liście marek LVMK, czyli największego producenta dóbr luksusowych na świecie. W 2010 roku, z okazji 200 rocznicy urodzin Fryderyka Chopina, marka wypuściła dwie 200-litrowe butelki trunku, które uznawane są za największej na świecie butelki wódki. To pokazuje tylko jak ważnym produktem jest Wódka Chopin. Jej rozpoznawalność jest ogromna a to promuje nie tylko producenta produktu, ale również cała Polskę.

Biorąc pod uwagę uwarunkowania historyczne należy wiedzieć iż lata dwudzieste XIX wieku to okres szczególny dla stolicy Królestwa Polskiego. Państwo zachowywało pozory systemu Konstytucyjnego oraz swobód obywatelskich pod rządami Wielkiego księcia Konstantego który był namiestnikiem cara Mikołaja I. Chopin jako świadek ówczesnych wydarzeń nie mógł nie dostrzec fali narastającego sprzeciwu wobec rosyjskiego zaborcy. Ten sprzeciw często wyrażany był poprzez uczestnictwo w tajnych stowarzyszeniach takich jak towarzystwo patriotyczne . Co prawda nie dysponujemy żadnymi świadectwami i Chopin uczestniczył jednym z takich organizacji, ale trudno jest założyć iż idee owych stowarzyszeń nie docierały do uszu Chopina. Niezależnie od nastrojów targających ówczesną Warszawą można przyjąć, iż był to okres dla kompozytora bardzo bogaty w doświadczenie artystyczne oraz próby znalezienia własnej postawy oraz stylu. Ówczesne życie w Królestwie Polskim pozwoliło Chopinowi na czerpanie z dawnych oraz nowych stylów. Spośród wydarzeń które najmocniej dotknęły Chopina należy wymienić upadek powstania listopadowego w 1831 roku. To bolesne doświadczenie nie tylko dla Chopina ale również dla wszystkich Polaków kładł okres marzeniom o suwerennej ojczyźnie. Właśnie to wydarzenie wstrząsnęło Chopinem najbardziej i przesądziło o jego decyzji o opuszczeni rodzinnego kraju. Chopin w tym samym dołączył do fali uchodźców Polski którzy po utraceniu nadziei o niepodległej Polsce w obawie przed zniewoleniem oraz represjami ówczesnej władzy podążali do Francji by skupić się tam na walce niepodległościowej w ten czy inny sposób.

Drugim tak ważnym wydarzeniem historycznym w życiu Chopina był początek w 1848 roku kiedy był on świadkiem wybuchu rewolucji lutowej w Paryżu. Wtedy to właśnie docierały do niego wiadomości echa Wiosny Ludów w Polsce o Wielkopolskim powstaniu oraz o chłopskich rozruchach w zaborze austriackim. Właśnie z tymi wydarzeniami Chopin wiązał wielkie nadzieje. Burzliwe wydarzenia paryskie w znaczny sposób odbiły się na sytuacji materialnej i kompozytora. Głównie z przyczyn zmniejszenia liczby jego uczniów. właśnie to ten fakt przypieczętował decyzja o wyjeździe do Anglii oraz wpłynął bezpośrednio na pogarszający się stan zdrowia kompozytora.

„Nieporównanego geniusza niebo pozazdrościł o Ziemi” – oto słowa Eugeniusza Delacroix. Te słowa ukazują jak znaczącą postacią był Chopin jeszcze z życia. Urokowi Chopina poddawało się wielu i wielu się nadal poddaje. Wśród nich są historycy muzyki, wybitni twórcy, wirtuozi pianina i fortepianu, ale również rzesze melomanów. Polski poeta Julian Tuwim tak pisał: „Chopin był największym wstrząsem artystycznym, jakiego doznałem. Uwielbienie dla Chopina wciąż rosło i nadal rośnie, uważam go za najcudowniejsze zjawisko nie tylko w dziejach polskiej poezji, ale w ogóle sztuki wszechświatowej. (…) Oddałbym natychmiast Mickiewicza – z rozpaczą, Słowackiego – z żalem, a tuzin Krasińskich za jednego Chopina”. Z czego wziął się kult Chopina? Otóż w jego muzyce słuchający znajdują coś szczególnego, nawet niechętnie jemu nie pozostają zupełnie obojętni na jego arcydzieła. Młody Fryderyk jeszcze jako chłopiec stał się cudownym dzieckiem Warszawy. Miał zastąpić Mozarta w jednej z gazet opisywanego jako siedmioletniego geniusza muzycznego. Jego sława rosła nie tylko w kraju ale i za granicą, był on lubiany, podziwiany, a jego koncerty były wydarzeniami.

Poza granicami kraju sława Chopina rosła jeszcze szybciej zwłaszcza we Wiedniu oraz Paryżu. Fryderyk oczarował elity europejskiego świata, zawierał znajomości z ówczesnymi znakomitość takimi jak Schumann, Liszt czy Rossini. Sam Schumann po zapoznaniu się z wariacjami op 2 Chopina napisał w jednej ze swoich recenzji „Panowie, czapki z głowy oto geniusz”. Przedwczesna śmierć kompozytora 17 października 1849 roku w Paryżu otworzyła całkowicie nowy rozdział w historii jego obecności na świecie. Wielu pisało, iż jest to niepowetowana strata dla całego świata. Jednak czy rzeczywiście tak było? Imię Chopina przez kolejne 10-lecia stawało się coraz głośniejsze. Jego sława zaczęła się zwiększać. Jego twórczość nabierała większego sensu i zaczynała przemawiać do kolejnych pokoleń. Czyż to nie jest odzwierciedleniem geniuszu człowieka, który wpłynął na życie setek jak nie tysięcy czy milionów ludzi po nim. Dziedzictwo jego twórczości jest nieocenione, a jego twórczość ponadczasowa.