Pośród niemalże 240 utworów Chopina, ponad 200 to kompozycje wyłącznie fortepianowe. Proces twórczy u kompozytora przebiegał w 2 fazach: improwizacyjno-spontanicznej (pierwszy rzut utworu) i refleksyjnej (kształt ostateczny). Właśnie te utwory, które przeszły przez obie fazy, przeznaczał Chopin do wydania (166 zgrupowanych w 65 opusach); pozostałe (71) funkcjonowały w obiegu towarzyskim. Fryderyk Chopin wypowiadał się poprzez zastane gatunki klasyczne oraz tworzył nowe – pewne ich rodzaje (mazurki, polonezy, nokturny, ballady) wiązano szczególnie silnie z wyobrażeniem chopinowskiego stylu. Twórczość Chopina obejmuje utwory taneczne (ogółem 101), od miniatur na wpół użytkowych po koncertowe poematy taneczne: polonezy (7 opusowanych + 9 bez opusu), które ze względu na akcenty heroiczne odgrywały nierzadko rolę symboliczną. Dalej są mazurki komponowane przez całe życie jako rodzaj dziennika intymnego, będące swoistą syntezą mazura, kujawiaka i oberka oraz walce (8 + 11), wyrażające przesublimowaną atmosferę warszawskich i paryskich salonów

Mamy również wielkie formy romantyczne, arcydzieła pianistyczne, komponowane wyłącznie w latach tzw. wielkiej syntezy romantycznej: ballady (4), będące przeniesieniem na fortepian idei ballady wokalnej; scherza (4) o ekspresji fantastyczno-ludycznej. Dodatkowo znajdziemy jeszcze fantazje, sonaty, z których część to klasyczna forma romantycznej idiomatyki balladowej. Były również pieśni, które nie zostały wydane za jego życia, a pisane do polskich poetów romantycznych takich jak Adam Mickiewicz, Witwicki, Krasiński czy Pol.

„Nieporównanego geniusza niebo pozazdrościł o Ziemi” – oto słowa Eugeniusza Delacroix. Te słowa ukazują jak znaczącą postacią był Chopin jeszcze z życia. Urokowi Chopina poddawało się wielu i wielu się nadal poddaje. Wśród nich są historycy muzyki, wybitni twórcy, wirtuozi pianina i fortepianu, ale również rzesze melomanów. Polski poeta Julian Tuwim tak pisał: „Chopin był największym wstrząsem artystycznym, jakiego doznałem. Uwielbienie dla Chopina wciąż rosło i nadal rośnie, uważam go za najcudowniejsze zjawisko nie tylko w dziejach polskiej poezji, ale w ogóle sztuki wszechświatowej. (…) Oddałbym natychmiast Mickiewicza – z rozpaczą, Słowackiego – z żalem, a tuzin Krasińskich za jednego Chopina”. Z czego wziął się kult Chopina? Otóż w jego muzyce słuchający znajdują coś szczególnego, nawet niechętnie jemu nie pozostają zupełnie obojętni na jego arcydzieła. Młody Fryderyk jeszcze jako chłopiec stał się cudownym dzieckiem Warszawy. Miał zastąpić Mozarta w jednej z gazet opisywanego jako siedmioletniego geniusza muzycznego. Jego sława rosła nie tylko w kraju ale i za granicą, był on lubiany, podziwiany, a jego koncerty były wydarzeniami.

Poza granicami kraju sława Chopina rosła jeszcze szybciej zwłaszcza we Wiedniu oraz Paryżu. Fryderyk oczarował elity europejskiego świata, zawierał znajomości z ówczesnymi znakomitość takimi jak Schumann, Liszt czy Rossini. Sam Schumann po zapoznaniu się z wariacjami op 2 Chopina napisał w jednej ze swoich recenzji „Panowie, czapki z głowy oto geniusz”. Przedwczesna śmierć kompozytora 17 października 1849 roku w Paryżu otworzyła całkowicie nowy rozdział w historii jego obecności na świecie. Wielu pisało, iż jest to niepowetowana strata dla całego świata. Jednak czy rzeczywiście tak było? Imię Chopina przez kolejne 10-lecia stawało się coraz głośniejsze. Jego sława zaczęła się zwiększać. Jego twórczość nabierała większego sensu i zaczynała przemawiać do kolejnych pokoleń. Czyż to nie jest odzwierciedleniem geniuszu człowieka, który wpłynął na życie setek jak nie tysięcy czy milionów ludzi po nim. Dziedzictwo jego twórczości jest nieocenione, a jego twórczość ponadczasowa.

Chopin w roku 1830 wybrał się w tak zwaną drogę 40 milową do Poturzyńskiego Państwa. W opracowaniach biograficznych doszukać się można wielu hipotez na temat owej trasy. Duża część źródeł ukazuje, iż wybór padł na historyczny szlak nadwiślański obejmujący Piaseczno, Czersk, Górę, Ryczywół, Kozienice, Puławy, Lublin, Zamość i inne. Najprawdopodobniej wybrał się w podróż 12 lipca dyliżansem wraz z przesiadką na trasie Hrubieszów do Poturzyna. Właścicielami majątku w Poturzynie byli Woyciechowscy. W pięknym parku obok niewielkiego jeziora stał dworek z oranżeriami. Obok liczne zabudowania gospodarcze dodawały temu miejscu tylko uroku. Chopin wypoczywał w cichym i pięknym miejscu. Prawdopodobnie wakacje te trwały tydzień czasu. Najpewniej również właśnie w Poturzynie Fryderyk przekazał swojemu przyjacielowi dedykowany pierwodruk Wariacji B-dur. Informacje na temat podróży Chopina właśnie w te miejsce uzupełnia jeszcze muzykolog Benjamin Voglow, który szukając fortepianów z epoki Chopina znalazł tekst z takim oto zapisem: „Stał tu też fortepian brązowy Pleyela, na którym grywał Fryderyk Chopin dwukrotnie przyjeżdżając do Starej Wsi z Poturzyna ze swym przyjacielem Tytusem Woyciechowskim”.

Obecnie z czasów gdy kompozytor przebywał w Poturzynie pozostało niewiele. Dwór, który należał do Tytusa Woyciechowskiego spłonął wraz z wzniesioną przez niego cukrownią w latach czterdziestych poprzedniego wieku. Jedyne co się nie zmieniło to krajobraz. Wokół są te same rozlegle łąki. Istnieje również park ze stawami, które niemalże 200 lat wcześniej na pewno były bardziej okazałe. Dzisiaj są zaniedbane, zarośnięte i dzikie. Istnieją również pozostałości po zabudowaniach gospodarczych oraz resztki fundamentów po cukrowni i niewielkie fragmenty muru z czerwonej cegły. Nieopodal tego miejsca możemy znaleźć płaskorzeźbę, która została wykonana przez J. Bulewicza z tekstem: „Pamięci Fryderyka Chopina, który w Poturzynie gościł u przyjaciela Tytusa Woyciechowskiego w 1830 r., tutejsze pieśni ludu uwożąc w sercu, gdy niebawem opuszczał kraj na zawsze”.

W liście wysłanym do Wilhelma Kolberga Chopin opisuje szczegółowo każdą miejscowość oraz miasto, które odwiedzał. Wrocław wymienił jako punkt dwunasty podróży. Właśnie tutaj Fryderyk miał zabawić nieco dłużej, a poświadczeniem tego faktu jest to, iż Józef Elsner powierzył młodemu muzykowi listy, które ten miał przekazać wrocławskim przyjaciołom profesora. Chopin wywiązał się z tego zadania tylko po części zatrzymując się na nocleg we Wrocławiu w drodze do Dusznik. Jednak w drodze powrotnej znowu przybył do Wrocławia odwiedzając Fridericha Bernera – organistę kościoła św. Elżbiety oraz kapelmistrza Schnabla działającego przy wrocławskiej katedrze. Możemy przypuszczać, iż osobom którego go gościły kompozytor zaprezentował nutkę swoich niebywałych umiejętności pianistycznych. Kolejnym razem Chopin był we Wrocławiu trzy lata później wracając z Wiednia. Jednak jego pierwszym dłuższym pobytem Wrocław mógł się szczycić dopiero w roku 1830, kiedy to Fryderyk wraz ze swoim przyjacielem Tytusem Woyciechowskim zatrzymali się w zajeździe Pod Złotą Gęsią. Wieczorem odwiedzili Teatr Miejski obejrzeć „Króla alpejskiego”. Nie ma wielu szczegółów co do pozostałych miejsc, które odwiedzili przyjaciele. Wiemy, tyle że przewodnikiem po Wrocławiu dla obu panów by poznany przypadkowo kupiec o imieniu Scharff.

Podczas swoich wizyty we Wrocławiu Chopin w latach 1826, 1829 oraz 1830 odwiedził Teatr Miejski, Wielką Salę Redutową – wówczas zwaną salą Hotelu Polskiego, zajazd Ruciany wianek oraz wspominaną już gospodę Pod Złotą Gęsią, która uległa zniszczeniu podczas II wojny światowej. Chopin odwiedził również znajdującą się 30 km od Wrocławia – Oleśnicę, która na cześć tego wydarzenia uhonorowała pamięć kompozytora popiersiem, które umieszczono na cokole przed budynkiem, w którym mieści się szkoła muzyczna. Nie zachowało się zbyt wiele listów opisujących odwiedzane przez kompozytora miejsca, jednak te które są dają garść informacji o tym jak żył muzyk, z kim się spotykał oraz jakie miał zwyczaje.

Chopin kojarzony jest w głównej mierze z duszą romantycznego artysty. Taką osobę najczęściej możemy zrównać z osobą piękną, z wielką pasją o duszy nieskazitelnej, pełnej sentymentalnej muzyki. Prawda jest taka, że Chopin taki nie był. Po pierwsze nie był sam w sobie przystojnym mężczyzną, wystarczy spojrzeć na jakikolwiek portret artysty. Jego życie pozbawione było dramaturgii czy ogromnych pasji. Nie wierzył on swój geniusz, pozbawiony był górnolotnych uczuć czy tak przypisywanego artystom romantycznym idealizmu. Jego muzyka jest genialna, jednak by ją zrozumieć należy nieco mocniej wytężyć swój umysł, przez co uchodzi za muzykę trudną. Fryderyk nie zostawił po sobie żadnego potomka, czy nawet żony, którzy byli by w stanie przekazać z pierwszej ręki informacje na temat jego życia prywatnego. Wszelkie biografie na jego temat opierają się na często nieco spaczonych danych i informacjach. Prywatne dokumenty Chopina albo uległy zniszczeniu albo rozproszeniu podczas następujących po jego śmierci wojnach. W związku z powyższym często autorzy opisujący jego żywot opierają się na spekulacjach lub zwyczajnie zmyślają by tylko zainteresować czytelnika swoim dziełem. Każda nacja: Francuzi, Niemcy, Polacy czy polscy Żydzi usiłowali przedstawić go jako kompozytora wywodzącego się z ich a nie innych korzeni. Minęło prawie sto lat za nim ktoś przytomny zajrzał do ksiąg parafialnych by dowiedzieć się, iż Chopin był wnukiem nieźle prosperującego gospodarza wiejskiego.

Chopin wychowywał się w domu, który był oazą spokoju, porządku i obyczajności. Gdyby nie było w nim dzieci można by rzec, iż był nudny i nieciekawy. Jednak w takim domu wychowywał się przyszły kompozytor, co przynosiło mu wiele korzyści. Fryderyk był wątłym dzieckiem, chociaż nie aż tak jak opisują go niektóre źródła. Chopin potrzebował unormowanego oraz zdrowego trybu życia, który w jego domu był zapewniony. Młody artysta był zwyczajnym dzieckiem, które nie płakało na dźwięk fałszu zagranego przez kogoś na fortepianie. Takie informacje, które pojawiają się w źródłach są raczej przesadzone i wyssane z palca. Oczywiście jego wielki talent objawił się we wczesnym dzieciństwie, jednak bez pomocy rodziców mógł on się nigdy nie ujawnić szerszej publiczności. Chopin nie był pracowitym dzieckiem. Jak pisał jego ojciec Mikołaj, Fryderyk spędzał przy klawiszach ledwie godzinę, gdy jego rówieśnicy spędzali przy nic całe dnie. Dzięki niekonwencjonalnemu nauczaniu młody Chopin wybierał własną drogę, niekoniecznie tą dyktowaną przez książki. Takie wychowanie wykształciło w nim umiłowanie duchowi osiemnastowiecznemu, z którego czerpał smak i inspiracje muzyczne.

Sprawa była dość prozaiczna. Przyjaciele namówili Chopina by zagrał koncert przed dużą publicznością, na co ten się zgodził, uznając, iż organizacja koncertu jest dużym wyzwanie, więc jego przyjaciele szybko się zniechęcą. Okazało się , iż sprawy posuwały się wręcz błyskawicznie. W ciągu kilku dni została zorganizowana sala, zaproszenia, a trzy czwarte biletów zostało wyprzedanych jeszcze przed anonsami prasowymi. Z przekazu George Sand wynika, iż Chopin nagle się przebudził, jakby z jakiegoś snu i nieomal zmienił zdanie gdy okazało się, że śpiewaczka Paulina Viardot nie zdoła przybyć na koncert z Londynu. Znaleziono jednak zamiast niej zastępstwo w postaci Damoreai-Cinti, która zgodziła się zaśpiewać. Chopin nie był zadowolony, nie lubił tłumów, a przed samym koncertem zamykał się we własnym pokoju i grał fugi Bacha. Koncert odbył się o ósmej rano w Sali Pleyela. Z relacji Liszta możemy się dowiedzieć, iż sala była bardzo dobrze oświetlona, schody były pokryte dywanami oraz ozdobione kwiatami. Powozy z pięknymi kobietami i eleganckimi mężczyznami niemalże cały czas podjeżdżały w miejsce koncertu. Jednym słowem zjawiła się tam sama elita społeczna i arystokracja (jak relacjonuje dalej Liszt) z urodzenia, talentu i urody. Każdy chciał być jak najbliżej Fryderyka, każdy nasłuchiwał każdego akordu, by nie stracić chociaż jednego dźwięku.

Gdy Chopin zasiadł do fortepianu wykonał kilka swoich mazurków oraz preludiów, po czym na scenę weszła Damoreau ze swoimi utworami (był to zabieg, który miał dać odpocząć Chopinowi od gry na fortepianie). Następnie muzyk zagrał wspólnie z wiolonczelistą Ernestem, a na koniec wykonał swoje własne utwory. Koncert był nie lada wydarzeniem, ponieważ Chopin wystąpił pierwszy raz od 1838 roku oraz po raz pierwszy grał tak duży repertuar – podczas poprzednich koncertów wykonywał tylko jeden lub dwa utwory i to tylko te mniej znane. W zawiązku z tym koncert był wielkim sukcesem organizacyjnym i ogromnym wydarzeniem, a wszystkie gazety prześcigały się w pochwałach. Ciekawostką jest to, że wszystkie recenzje więcej mówiły o samym Chopinie niż o jego koncercie. Wybitny niemiecki liryk nazwał Fryderyka „Rafaelem fortepianu”. Jednak nie wszyscy pochwalali talent kompozytora. Jeszcze w tym samym roku jeden z recenzentów „Musical World” napisał, iż Chopin osiągnął niebywały rozgłos, jakiego nie osiągają kompozytorzy dziesięć razy lepsi od niego. Ten sam autor tekstu napisał jeszcze, iż dziwnym jest by George Sand trwoniła czas z takim artystycznym zerem jak Chopin. Jednym słowem Fryderyk nie miał wielu fanów wśród narodowości angielskiej. Cóż hate istniał jeszcze dużo wcześniej przez Internetem. Podsumowując, tak oto właśnie wielki Chopin zagrał koncert, którego grać nie chciał.

Zacznijmy jednak od początku. Pierwszymi biografami Chopina były w głównej mierze osoby znające go osobiście. Przykładem jest Liszt, który opierał się nie na dokumentach, lecz własny wspomnieniach, wywiadach z osobami znającymi Chopina osobiście oraz niekiedy na plotkach i pogłoskach. Właśnie on i jemu podobni nie wspominali nic na temat listów, które miałby Fryderyk przesyłać do Delfiny Potockiej – zaznaczmy listów, które wskazywały by na ich wspólny romans. Nawet tacy plotkarze jak Dumas czy Balzac nie zawarli żadnej aluzji o takim stanie rzeczy. Należy pamiętać, że świat lat czterdziestych XIX wieku był stosunkowo mały i artyści oraz arystokraci wiedzieli o sobie bardzo wiele, a oficjalny romans omawianej „pary” nie mógłby trwać długo bez jego ujawnienia w dłuższym okresie czasu. Jednak to właśnie 1939 roku do Polskiego Radia w Wilnie zgłosiła się niejaka Paulina Czernicka, która twierdziła, iż posiada listy Chopina do Potockiej i chciałaby zrobić o nich audycję. Wybuch wojny zniweczył jej plany, jednak ta sama osoba pojawiła się w 1945 roku w Polskim Radiu w Poznaniu proponując ówczesnemu dyrektorowi poprowadzenie audycji. Była to propozycja trudna do odrzucenia i w niedługim czasie Paulina Czernicka odkrywała przed słuchaczami kolejne fragmenty listów. Audycje cieszył się dość dużą popularnością jednak entuzjazm upadł w momencie gdy zostały przeczytane fragmenty erotyczne, które ni w ząb nie pasowały do ręki chopinowskiej.

W pewnym momencie Towarzystwo im. Fryderyka Chopina poprosiło Paulinę Czernicką i dostarczenie oryginałów dokumentów by można było zweryfikować oraz opublikować tak cenne dokumenty. Czernicka nawet podpisała umowę o dostarczenie oryginałów i odpisów listów, jednak przedstawiciele towarzystwa nigdy się ich nie doczekali. Pani Paulina znajdywała wiele powodów, a to, że część listów przekazała w Wilnie francuskiemu oficerowie, a pozostałe są ukryte w Polsce. W dniu kiedy miała przekazać listy wysłał telegram, że w momencie gdy przekazano jej walizkę z dokumentami to została ona skradziona przez jej krewnych. Innym razem dokumenty znalazły się w Australii, jeszcze innym u cioci w Ameryce, a jeszcze innym na powrót we Francji. Ze świadectw osób znających Paulinę Czernicką wynikało, że była ona psychopatką z silnymi skłonnościami do szaleństwa (obaj jej bracia oraz matka popełnili samobójstwo). Sama Czernicka w roku 1949 popełniła samobójstwo jednak idea listów była dalej żywa. Wiele lat później znaleziono owe listy oraz inne fragmenty tekstów. Styl był bardzo chopinowski jednak po głębszym zapoznaniu się z korespondencją można było zauważyć, że autorom tekstów zawarł słowa, które były używane dopiero w XX wieku, były tam również błędy stylistyczne, mylenie rodzaju męskiego i żeńskiego – jednym słowem podróbka.