Fryderyk Chopin tworzył mało kojarzone scherzy. Scherza Chopina to punkt zwrotny w historii tego gatunku. Każda scherza ma własny odcień wyrazowy, ale również niespotykaną wcześniej odmianę. Znane scherzy to Scherzo h-moll op. 20 czy Scherzo As-dur op. 47. Jednym z bardziej znany gatunków twórczości chopinowskiej są sonaty. Wszystkie sonaty, które wyszły spod pióra Chopina są formami czteroczęściowymi i formą nawiązują do sonaty klasycznej. Sonaty b-moll i h-moll Fryderyka Chopina wraz z balladami, Fantazją f-moll op. 49 oraz scherzami stanowią grupę utworów, które bez dwóch zadań można nazwać mistrzowskim wykonaniem. Są one najbardziej intensywne w wyrazie, najbardziej rozpoznawalne i kulminacją całego geniuszu kompozytora. Przykładami sonat są Sonata g-moll op. 65 na fortepian i wiolonczelę oraz Sonata b-moll op. 35. Chopin w latach młodzieńczych pisał utwory, które były przeznaczone stricte pod fortepian z towarzystwem orkiestry. Powstawały one w trakcie nauki Chopina oraz bezpośrednio po studiach. Powstały dwa koncerty, które są trzyczęściowe – pozostałe utwory to twórczość oparta na innych gatunkach jak wariacje czy polonezy. Koncerty to Koncert e-moll op. 11 oraz Koncert f-moll op.21. Przykładem innego utworu jest Wariacja B-dur na temat „La ci darem la mano” z opery „Don Juan” Mozarta op. 2.

Innym gatunkiem są pieśni. Powstawały one w sytuacjach towarzyskich i w większości przypadkach były improwizowane na spotkaniach emigracyjnych czy wpisywane do sztambuchów śpiewających kobiet. Pieśni czy piosenki były inspirowane tekstami ówczesnych poetów jak Mickiewicza czy Krasińskiego. Przykładami są następujące utwory: Narzeczony op. 74 nr 15 czy Jakież kwiaty, jakie wianki op. posth. Poza gatunkami, które możemy sklasyfikować w większe grupy Chopin tworzył również inne kompozycje. Przykładem jest Grand duo concertant E-dur op. posth. na temat z opery „Robert Diabeł” Meyerbeera na fortepian i wiolonczelę czy Trois Ecossaises op. 72 : D-dur, G-dur, Des-dur. Istnieją również utwory, których trudno przyznać rangę autentyczności lub powiązać je z osobą kompozytora. Przykładem jest: Wariacja E-dur na temat „Non piu mesta” z opery „Kopciuszek” Rossiniego, na flet i fortepian czy Mazurek D-dur (II wersja).

Na pierwszy ogień idą etiudy. Fryderyk Chopin z tej formy utworzył dzieła. Stanowiły one zestaw ćwiczeń technicznych dla pianistów (taka jest ich podstawowa funkcja), ale dodatkowo wykroczył poza ich praktyczne zadanie. Nadał im wyjątkową głębię oraz ekspresję. Przykładem jest 12 etiud op. 10: C-dur, a-moll, E-dur, cis-moll, Ges-dur, es-moll, C-dur, F-dur, f-moll, As-dur, Es-dur, c-moll. Preludia to kolejna forma, którą zajmował się kompozytor. Preludiami nazwiemy krótkie utwory obejmujące wszystkie 24 tonacje. Chopin stworzył je na Majorce zimą między rokiem 1838 a 1839. Muzyk grał swoje preludia na koncertach w Londynie oraz Paryżu. Zwykle było ich kilka na samym początku recitalu. W obecnych czas wykonuje się je w całości lub w grupach jako cały cykl kompozycyjny. Prócz 24 preludiów istnieje jeszcze jedno preludium, które jest osobnym utworem – Preludium cis-moll op. 45. Następnie mamy impromptus, a więc utwory mające charakter improwizacyjnej swobody, która za czasów była dość modna. Przykładem jest Fantazja-Impromptu cis-moll op. posth. 66.

Nokturny to forma, która bezpośrednio nawiązuje do gatunku stworzonego przez Johna Fielda – irlandzkiego pianisty, kompozytora i pedagoga. Nokturn oznacza w wolnym tłumaczeniu pieśń nocy. Przykładami są Nokturn e-moll op. posth. lub Nokturn e-moll op. 72 nr.1. Chopin był również twórcą ballad, które były nowym gatunkiem muzyki fortepianowej. Były one typowo romantycznym nurtem o charakterze epickim. Chopin był ich prekursorem ponieważ w muzyce instrumentalnej nie odnotowano do tej pory tej formy muzycznej. Przykładami są Ballada g-moll op. 23, Ballada F-durr op. 38 czy Ballada As-dur op. 47.

Zacznijmy od spraw łatwych i znanych – polonezy Chopina. W swoich utworach kompozytor podejmuje tematykę tańca narodowego znanego pod nazwą chodzonego. Część polonezów jest ponumerowana bezpośrednio przez samego autora. Część jest posiadają adnotację posth lub numerację powyżej numeru 65, a więc wydanych po śmierci Fryderyka. Przykładami są między innymi Polonez B-dur op. posth lub Polonez fis-moll op. 44. Nieco wyjątkowym polonezem jest Andante spianato i Wielki Polonez Es-dur op. 22 (istnieją dwie wersje: na fortepian solo lub z towarzyszeniem orkiestry) Introdukcja i Polonez C-dur na fortepian i wiolonczelę op. 3. Następnie mamy mazurki, które zwane są małymi utworami. Wywodzą się one od gatunku użytkowego przeznaczonego do tańca. Ich geneza oparta jest tradycyjnej muzyce ludowej i tańcu tradycyjnym, w szczególności kujawiaku, mazurku i oberce. Ciekawe jest to, iż Chopin bardzo lubił mazurki i tworzył je od roku 1825 aż do swojej śmierci. Przykładami są Mazurek D-dur, C-dur, B-dur czy np. mazurki op 30: c-moll, h-moll, Des-dur, cis-moll.

Twórczość Chopina nie kończyła się na polonezach i mazurkach. Tworzył również walce, które były inspirowane oczywiście tańcem jednak w wykonaniu kompozytora do tańca nie służą, lecz do słuchania. Powstało ich niecałe 20 sztuk. Przykładami są Grande Valse Brillante Es-dur op. 18 lub Grande Valse Brillante F-dur op. 34 nr 3. Następnie mam ronda, a więc forma która charakteryzuje się zasadą kilkukrotnego powtarzania podstawowej myśli muzycznej, która jest przedzielona różnymi kupletami. Przykład to Rondo C-dur na 2 fortepiany op. 73. Wariacje Chopina to forma cykliczna, która polega na przetwarzaniu na różne sposoby tematu muzycznego będącego tym samym tematem wariacji. Tematy Chopin czerpał z repertuaru operowego oraz pieśniowego – głównie chodzi o utwory klasyczne, wiedeńskie. Przykładem są: Wariacje E-dur na temat niemieckiej pieśni ludowej „Der Schweitzerbub” op. posth lub Wariacje D-dur na temat pieśni T. Moore’a, op. posth. na 4 ręce.

Letnie podróże wakacyjne do majątków rodzinnych kolegów przyszłego kompozytora odegrały duże znaczenie w życiu Chopina. Tam zapoznał się z muzyką wiejską. Wiadomym jest, że odwiedzał Żelazową Wolę, więc zapewne również posiadłości Skarbków. Miejsce swojego urodzenia odwiedził w roku 1823 roku. Dwa lata później był w tym samym miejscu w trakcie świąt Bożego Narodzenia, a w roku 1826 spędził tam Sylwestra wraz z siostrą Ludwiką. Jeszcze przed opuszczeniem Polski w roku 1830 ostatni raz odwiedził Żelazową Wolę. Lato roku 1824 spędził natomiast w Szafarni w majątku rodziców szkolnego kolegi Dominika Dziewanowskiego. Tam zaczął redagować Kurier Szafarski, w którym to podpisywał się anagramem swojego nazwiska – Pichon. Pisał o wydarzeniach miejscowych, a któregoś razy gdy panna Ludwika Dziewanowska ocenzurowała jeden tekst, ten napisał „Proszę bardzo cenzora Nie krępować mi ozora”.

Odwiedzał również Gulbiny, Sokołowo czy Ugoszcz. Lubił oglądać ludowe obrzędy czy przysłuchiwać się miejscowym muzykom. Szafarnię odwiedził jeszcze co najmniej jeden raz. W roku 1826 roku wraz z matką dotarł do Duszniki jadąc przez Kalisz i Wrocław. W Dusznikach przebywała dla poprawy zdrowia Emilia oraz Ludwika Skarbek. Właśnie w tym miejscu muzyk dał dwa koncerty. Kolejne wakacje Chopin spędził w Kowalewie koło Płocka, a potem kierując się do Gdańska. Złożył też wizytę w Antoninie, w pałacu myśliwskim Antoniego Radziwiłła, który był zamiłowanym muzykiem, wiolonczelistą, śpiewakiem i kompozytorem, m.in. pierwszej muzyki do „Fausta” Goethego. Książę zachwycał się talentem Chopina. W roku 1828 wakacje spędził w Sannikach gdzie pracował między innymi nad kolejnymi utworami. Miał tam dostęp do dobrego fortepianu, dzięki czemu mógł ćwiczyć i komponować.

Pośród niemalże 240 utworów Chopina, ponad 200 to kompozycje wyłącznie fortepianowe. Proces twórczy u kompozytora przebiegał w 2 fazach: improwizacyjno-spontanicznej (pierwszy rzut utworu) i refleksyjnej (kształt ostateczny). Właśnie te utwory, które przeszły przez obie fazy, przeznaczał Chopin do wydania (166 zgrupowanych w 65 opusach); pozostałe (71) funkcjonowały w obiegu towarzyskim. Fryderyk Chopin wypowiadał się poprzez zastane gatunki klasyczne oraz tworzył nowe – pewne ich rodzaje (mazurki, polonezy, nokturny, ballady) wiązano szczególnie silnie z wyobrażeniem chopinowskiego stylu. Twórczość Chopina obejmuje utwory taneczne (ogółem 101), od miniatur na wpół użytkowych po koncertowe poematy taneczne: polonezy (7 opusowanych + 9 bez opusu), które ze względu na akcenty heroiczne odgrywały nierzadko rolę symboliczną. Dalej są mazurki komponowane przez całe życie jako rodzaj dziennika intymnego, będące swoistą syntezą mazura, kujawiaka i oberka oraz walce (8 + 11), wyrażające przesublimowaną atmosferę warszawskich i paryskich salonów

Mamy również wielkie formy romantyczne, arcydzieła pianistyczne, komponowane wyłącznie w latach tzw. wielkiej syntezy romantycznej: ballady (4), będące przeniesieniem na fortepian idei ballady wokalnej; scherza (4) o ekspresji fantastyczno-ludycznej. Dodatkowo znajdziemy jeszcze fantazje, sonaty, z których część to klasyczna forma romantycznej idiomatyki balladowej. Były również pieśni, które nie zostały wydane za jego życia, a pisane do polskich poetów romantycznych takich jak Adam Mickiewicz, Witwicki, Krasiński czy Pol.

Muzyka Chopina w Chinach jest obecna od lat trzydziestych ubiegłego wieku. Wtedy to w Chinach osób z talentem nie brakowało, a przebywający tam Europejczycy, nie lubili zmian i woleli słuchać muzyki ze Starego Kontynentu. W Szanghaju rozbrzmiewała muzyka europejska w tym Fryderyka Chopina. Zmiany nastąpiły podczas agresji japońskiej. Chińczycy jednak potrafili czytać między nutami utworów kompozytora: „Okoliczności powstania popularnych polonezów i mazurków były łączone z ówczesną sytuacją polityczną w Chinach. Autochtonom zdecydowanie odpowiadał charakter tych kompozycji, a zorientowani wiedzieli, że Polska za życia Chopina znajdowała się pod obcymi zaborami, podobnie jak Chiny w latach 30. – wówczas znaczna część kraju znajdowała się pod japońską okupacją. Muzyka Polaka była ceniona za swój narodowy charakter” – takie wyjaśnienia przekazał swego czasu profesor Yu Runyang, rozpoznawalny znawca muzyki Chopina w Chinach. Po zdobyciu władzy przez komunistów w Chinach, Chopin nie został zakazany. Władze pozwalały na wyjazdy studentów zagranicę do krajów bratnich. Chińczycy również mogli brać udział w konkurach pianistycznych pod warunkiem, że odbywały się w państwach boku sowieckiego. Jednym z pierwszych był Fu T’Sung, który trafił do najwybitniejszego pedagoga chopinisty – profesora Zbigniewa Drzewieckiego w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Fu T’Sung nie mógł nie odnieść sukcesu. W 1955 roku na sławnym przybyciem belgijskiej królowej Elżbiety Gabrieli Bawarskiej 5. Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina zajął trzecie miejsce, bezapelacyjnie najlepiej interpretując mazurki.

W 1960 roku w 150-lecie urodziny kompozytora w Chinach zorganizowano serię koncertów oraz spotkań. Chiny zalała fala muzyki Fryderyka Chopina. W latach 1966-1976 muzyka Banga została surowo zakazana, jednak po okresie rewolucji powróciła do łask władz. W kolejnych latach muzyka polskiego kompozytora tylko zyskiwała na popularności. W latach 90-tych rząd chiński wykupił prawa do filmu A song to remember, który był puszczany studentom na uniwersytetach w całym kraju. Obecnie w Saznghaju znajduje się największym na świecie pomnik Chopina. Ma 7 metrów, a jego autorką jest Lu Pin, która była absolwentką Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Zgodę na budowę pomnika naszego rodaka potraktować należy jako wyróżnienie. Dotychczas tylko dwóch cudzoziemców otrzymało ten honor: Chopin i Puszkin.

Na pierwszy plan wskazujemy wódkę. Tak jest – mamy wódkę Chopin. Trunek ten jest produkowany przez Polmos Siedlce, firmę która od ponad 100 lat produkuje wódki, likiery oraz koniaki. Historia firmy sięga roku 1896 kiedy to Polska była jeszcze pod zaborami państw ościennych. Firma przed wojną i po wojnie dobrze się rozwijała jednak w 1993 roku została podzielona, a ostatecznie sprywatyzowana w roku 2003. Jednym z jej wiodących produktów jest właśnie wódka o pięknej nazwie Chopin. Jest to alkohol czterokrotnie destylowany i wytwarzany przy użyciu tradycyjnych metod ze specjalnie dobieranych ziemniaków Stobrawa. Są to ziemniaki tradycyjnie uprawiane w okolicach Siedlec. Na jedną butelkę wódki 0,7 przypada około 30 ziemniaków. Trunek ma lekko jabłkowy posmak, pełen bukiet oraz nieco oleisty smak. Przez znawców smak jest oceniany jako autentyczny smak białej wódki, produkowanej z ziemniaków. Wódka Chopin pojawiała się na polskim rynku w roku 1993. W roku 1997 została po raz pierwszy wyeksportowana do USA. Sukces na polskim rynku otworzył jej drzwi na najbardziej prestiżowym rynku amerykańskim. Wódka na tym rynku sprzedaje się dość dobrze, a jej cena sięga niemalże 35 dolarów co świadczy tylko o tym, iż jest ona uważana za dobrej jakościowo trunek.

Chopin to wódka, która jest klasyfikowana jako jedna z najdroższych i najlepszych wódek białych na świecie. Potwierdzają to nagrody i wyróżnienia, które zdobyła wódka na całym świcie w prestiżowych konkursach. W pewnym momencie wódka pojawiała się również na liście marek LVMK, czyli największego producenta dóbr luksusowych na świecie. W 2010 roku, z okazji 200 rocznicy urodzin Fryderyka Chopina, marka wypuściła dwie 200-litrowe butelki trunku, które uznawane są za największej na świecie butelki wódki. To pokazuje tylko jak ważnym produktem jest Wódka Chopin. Jej rozpoznawalność jest ogromna a to promuje nie tylko producenta produktu, ale również cała Polskę.