Fryderyk Chopin tworzył mało kojarzone scherzy. Scherza Chopina to punkt zwrotny w historii tego gatunku. Każda scherza ma własny odcień wyrazowy, ale również niespotykaną wcześniej odmianę. Znane scherzy to Scherzo h-moll op. 20 czy Scherzo As-dur op. 47. Jednym z bardziej znany gatunków twórczości chopinowskiej są sonaty. Wszystkie sonaty, które wyszły spod pióra Chopina są formami czteroczęściowymi i formą nawiązują do sonaty klasycznej. Sonaty b-moll i h-moll Fryderyka Chopina wraz z balladami, Fantazją f-moll op. 49 oraz scherzami stanowią grupę utworów, które bez dwóch zadań można nazwać mistrzowskim wykonaniem. Są one najbardziej intensywne w wyrazie, najbardziej rozpoznawalne i kulminacją całego geniuszu kompozytora. Przykładami sonat są Sonata g-moll op. 65 na fortepian i wiolonczelę oraz Sonata b-moll op. 35. Chopin w latach młodzieńczych pisał utwory, które były przeznaczone stricte pod fortepian z towarzystwem orkiestry. Powstawały one w trakcie nauki Chopina oraz bezpośrednio po studiach. Powstały dwa koncerty, które są trzyczęściowe – pozostałe utwory to twórczość oparta na innych gatunkach jak wariacje czy polonezy. Koncerty to Koncert e-moll op. 11 oraz Koncert f-moll op.21. Przykładem innego utworu jest Wariacja B-dur na temat „La ci darem la mano” z opery „Don Juan” Mozarta op. 2.

Innym gatunkiem są pieśni. Powstawały one w sytuacjach towarzyskich i w większości przypadkach były improwizowane na spotkaniach emigracyjnych czy wpisywane do sztambuchów śpiewających kobiet. Pieśni czy piosenki były inspirowane tekstami ówczesnych poetów jak Mickiewicza czy Krasińskiego. Przykładami są następujące utwory: Narzeczony op. 74 nr 15 czy Jakież kwiaty, jakie wianki op. posth. Poza gatunkami, które możemy sklasyfikować w większe grupy Chopin tworzył również inne kompozycje. Przykładem jest Grand duo concertant E-dur op. posth. na temat z opery „Robert Diabeł” Meyerbeera na fortepian i wiolonczelę czy Trois Ecossaises op. 72 : D-dur, G-dur, Des-dur. Istnieją również utwory, których trudno przyznać rangę autentyczności lub powiązać je z osobą kompozytora. Przykładem jest: Wariacja E-dur na temat „Non piu mesta” z opery „Kopciuszek” Rossiniego, na flet i fortepian czy Mazurek D-dur (II wersja).

Na pierwszy ogień idą etiudy. Fryderyk Chopin z tej formy utworzył dzieła. Stanowiły one zestaw ćwiczeń technicznych dla pianistów (taka jest ich podstawowa funkcja), ale dodatkowo wykroczył poza ich praktyczne zadanie. Nadał im wyjątkową głębię oraz ekspresję. Przykładem jest 12 etiud op. 10: C-dur, a-moll, E-dur, cis-moll, Ges-dur, es-moll, C-dur, F-dur, f-moll, As-dur, Es-dur, c-moll. Preludia to kolejna forma, którą zajmował się kompozytor. Preludiami nazwiemy krótkie utwory obejmujące wszystkie 24 tonacje. Chopin stworzył je na Majorce zimą między rokiem 1838 a 1839. Muzyk grał swoje preludia na koncertach w Londynie oraz Paryżu. Zwykle było ich kilka na samym początku recitalu. W obecnych czas wykonuje się je w całości lub w grupach jako cały cykl kompozycyjny. Prócz 24 preludiów istnieje jeszcze jedno preludium, które jest osobnym utworem – Preludium cis-moll op. 45. Następnie mamy impromptus, a więc utwory mające charakter improwizacyjnej swobody, która za czasów była dość modna. Przykładem jest Fantazja-Impromptu cis-moll op. posth. 66.

Nokturny to forma, która bezpośrednio nawiązuje do gatunku stworzonego przez Johna Fielda – irlandzkiego pianisty, kompozytora i pedagoga. Nokturn oznacza w wolnym tłumaczeniu pieśń nocy. Przykładami są Nokturn e-moll op. posth. lub Nokturn e-moll op. 72 nr.1. Chopin był również twórcą ballad, które były nowym gatunkiem muzyki fortepianowej. Były one typowo romantycznym nurtem o charakterze epickim. Chopin był ich prekursorem ponieważ w muzyce instrumentalnej nie odnotowano do tej pory tej formy muzycznej. Przykładami są Ballada g-moll op. 23, Ballada F-durr op. 38 czy Ballada As-dur op. 47.

Zacznijmy od spraw łatwych i znanych – polonezy Chopina. W swoich utworach kompozytor podejmuje tematykę tańca narodowego znanego pod nazwą chodzonego. Część polonezów jest ponumerowana bezpośrednio przez samego autora. Część jest posiadają adnotację posth lub numerację powyżej numeru 65, a więc wydanych po śmierci Fryderyka. Przykładami są między innymi Polonez B-dur op. posth lub Polonez fis-moll op. 44. Nieco wyjątkowym polonezem jest Andante spianato i Wielki Polonez Es-dur op. 22 (istnieją dwie wersje: na fortepian solo lub z towarzyszeniem orkiestry) Introdukcja i Polonez C-dur na fortepian i wiolonczelę op. 3. Następnie mamy mazurki, które zwane są małymi utworami. Wywodzą się one od gatunku użytkowego przeznaczonego do tańca. Ich geneza oparta jest tradycyjnej muzyce ludowej i tańcu tradycyjnym, w szczególności kujawiaku, mazurku i oberce. Ciekawe jest to, iż Chopin bardzo lubił mazurki i tworzył je od roku 1825 aż do swojej śmierci. Przykładami są Mazurek D-dur, C-dur, B-dur czy np. mazurki op 30: c-moll, h-moll, Des-dur, cis-moll.

Twórczość Chopina nie kończyła się na polonezach i mazurkach. Tworzył również walce, które były inspirowane oczywiście tańcem jednak w wykonaniu kompozytora do tańca nie służą, lecz do słuchania. Powstało ich niecałe 20 sztuk. Przykładami są Grande Valse Brillante Es-dur op. 18 lub Grande Valse Brillante F-dur op. 34 nr 3. Następnie mam ronda, a więc forma która charakteryzuje się zasadą kilkukrotnego powtarzania podstawowej myśli muzycznej, która jest przedzielona różnymi kupletami. Przykład to Rondo C-dur na 2 fortepiany op. 73. Wariacje Chopina to forma cykliczna, która polega na przetwarzaniu na różne sposoby tematu muzycznego będącego tym samym tematem wariacji. Tematy Chopin czerpał z repertuaru operowego oraz pieśniowego – głównie chodzi o utwory klasyczne, wiedeńskie. Przykładem są: Wariacje E-dur na temat niemieckiej pieśni ludowej „Der Schweitzerbub” op. posth lub Wariacje D-dur na temat pieśni T. Moore’a, op. posth. na 4 ręce.

Najbardziej znanym konkursem chopinowskim jest Międzynarodowy Konkurs Pianistyczny im. Fryderyka Chopina, który to odbywa się co pięć lat w Warszawie. Jego pierwsza edycja miała miejsce już w 1927 roku. Właśnie ten konkurs był i jest niemalże wylęgarnią świetnych talentów muzycznych, które inspirowały się twórczością Fryderyka Chopina. Jedną z taki osób jest Krystian Zimerman, który to już w wieku 17 lat otrzymał swoje pierwsze wyróżnienie zwyciężając w Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Ludwiga van Beethovena w Hradcu Králové. Dwa lata później był już na podium zdobywając główną nagrodę w chopinowskim konkursie. Zimerman to muzyk niecodzienny. Czemu? Otóż interesuje się nie tylko muzyką, ale również instrumentami samymi w sobie. Bada on budowę fortepianu, akustykę sal koncertowych, a sam bardzo rzadko koncertuje czy wydaje swoją twórczość na trwałych nośnikach. Jego twórczość natomiast charakteryzuje się dużą dozą indywidualizmu, przez co jest w centrum uwagi w świecie muzycznym. Niektóre jego decyzje są ekscentryczne. Przykładowo nie koncertuje, a nawet nie jeździ do Rosji ponieważ rząd rosyjski nie zajął jasnego stanowiska w sprawie Katynia. Nie odwiedza również USA. Dodatkowo potrafi przerwać koncert jeżeli ktoś nagrywa jego występ telefonem czy kamerą.

Inną niezwykle popularną osobą, która inspirowała się również Chopinem jest Ewa Pobłocka. Jako córka śpiewaczki Zofii Janukowicz-Pobłockiej koncertowała już na całym świecie. Odwiedzała stolice europejskie, Azję, Australię oraz obie Ameryki. Współpracowała z największymi symfoniami na świecie – London Symphony Orchestra, Bayerischer Rundfunkorchester, Orkiestrą Filharmonii Narodowej i Sinfonią Varsovią. Zarówno Ewa Pobłocka jak i Krystian Zimerman są niejako dziećmi Chopina, nie tymi prawdziwymi, ale jednak niemalże wychowywanymi przez niego, przez jego muzykę i twórczość. Bez niego możliwe, że w ogóle nie interesowaliby się muzyką, fortepianem, twórczością. W przyszłości to właśnie o nich będzie się mówiło głośno, możliwe że nasze wnuki czy prawnuki właśnie o nich będą czytać w książkach. To tylko pokazuje jak duży wpływ wywierał i wywiera obecnie Fryderyk Chopin na ludzkość i społeczeństwo.

„Dla Chopina, podobnie jak dla większości romantyków, a nawet jeszcze bardziej dla kompozytorów baroku i klasycyzmu z ich pojęciami Affektenlehre i redender Prinzip, muzyka jest językiem”. Chodzi o to, iż Chopin używał dźwięków jako zorganizowanego języka wyrażając przy tym myśli, wrażenia, uczucia. Dowodem na to, iż kompozytor uważał muzykę za język są przeprowadzane przez niego porównania między ztuką oratorską a interpretacją muzyki, między środkami i celami wspólnymi przemowy słownej i muzycznego dyskursu. W obu przypadkach jest przekonanie słuchacza poprzez odpowiednie intonacje oraz akcentowanie tekstów. „Podobnie jak utwór pisany prozą czy wiersz, muzyka składa się z szyku odcinków, ustępów, fraz, okresów i zdań; celem systemu interpunkcji jest zapewnienie właściwej artykulacji, generalnego poczucia kierunku i głównych punktów oddechu; prawa prozodii określają długie i krótkie sylaby, akcentowanie i nieakcentowanie itd”. Fryderyk bardzo dużą wagę przywiązywał do śpiewu. Wręcz żądał od swoich uczniów by słuchali lirycznych artystów. Śpiew dla niego był alfą, a muzyka omegą. „Podstawą całego kształcenia instrumentalnego i im bardziej inspiracją dla gry na fortepianie były modele wokalne, tym bardziej okazywała się ona przekonywająca. Stąd – Chopinowska sztuka przekształcania fortepianu w wybitnego tenora lub primadonnę i tworzenie wrażenia ludzkiego oddechu: stąd ów prymat dawany szerokiemu stylowi cantabile, owemu wielkiemu legato, stąd też owo niepowtarzalne poczucie linii i frazy, pełnia dźwięku, owa wiolonczelowa jakość, którą fortepian nagle potrafi odkryć”.

Chopin poprzez swoje nauczanie otwierał drogę do współczesnej koncepcji nauczania muzyki – dlatego też jest nazywany innowatorem. Odcinał się on od ówczesnych mu poglądów profesorów fortepianu, ale również późniejszej szkole w której nauczanie gry na instrumencie ograniczało się tylko do mechanicznej nauki obsługi instrumentu. Chopin był samoukiem (jeżeli chodzi o nauczenie gry na fortepianie) i nie należał do żadnej szkoły fortepianowej. Jego ideą nie było nauczenie otępiającego mechanicznego powtarzania tych samych ćwiczeń, a koncentrowanie się na słuchaniu , co znalazło swoje odzwierciedlenie w późniejszej grze takich mistrzów jak Leimer i Gieseking. Chopin stawiał na dwa uzupełniające się czynniki – subtelność ucha oraz kontrolę mięśni oraz ich rozluźnianiu. Celem ćwiczeń, które Chopin dawał na pierwszych lekcjach, było uzyskanie maksimum giętkości i doskonalenie wrażliwości słyszenia i uderzenia. Jego nowoczesne poglądy były takie jak jego gra – wyprzedzały pokolenia.

W jednym z listów napisała, iż był on skromny oraz łagodny, jednakże w pewnym sensie władczy oraz pełen dumy, z której nie do końca zdawał sobie sprawę. Chopin był człowiekiem, który przyzwyczajał się do miejsc i przedmiotów. Wiele lat myślał o opuszczeniu Paryża, znajomych, swojego lekarza czy nawet fortepianu, ale… No właśnie zajęło mu to wiele lat. Sand kiedyś napisała: „Chopin zawsze wzdychał do Nohant i nigdy nie mógł ścierpieć życia w Nohant. Był on par excellence człowiekiem światowym, chociaż nie oficjalne i zbyt gromadnie odwiedzane salony były jego światem, ale kręgi zamknięte, salony skupiające koło dwudziestu osób w owej godzinie, gdy obcy odchodzą, a stali bywalcy cisną się wokół artysty, aby przez miłe, choć natrętne naleganie wydrzeć mu nieomal najpiękniejsze twory jego natchnienia. Wtedy dopiero Chopin okazywał cały swój geniusz i cały talent. Wtedy również, pogrążywszy słuchaczów w głębokiej zadumie lub bolesnym smutku – muzyka jego bowiem straszliwym niekiedy zwątpieniem ogarniała dusze, zwłaszcza gdy improwizował – nagle jakby chciał zatrzeć wrażenie i wspomnienie tego smutku w sobie i drugich, zwracał się nieznacznie do lustra, poprawiał włosy i krawat i ukazywał się nagle przeobrażony w flegmatycznego Anglika, uprzykrzonego staruszka, w sentymentalną i śmieszną Angielkę lub chciwego handlarza”.

Kiedyś wypowiedziała się na temat jego choroby, stwierdzając iż w chorobie jest nieznośny (w sumie jak każdy facet). Znosił cierpienia po męsku, ale nie potrafił pohamować swojej wyobraźni. Pisała również, iż w towarzystwie był miły, wesoły i uroczy, w chorobie jednak potrafił doprowadzić do rozpaczy osoby z nim przebywające. Pisała również iż potrafił krótko cieszyć się przyjemnościami, chwilami słodyczy oraz uśmiechem losu, ale często dniami, a nawet tygodniami zadręczał się niezręcznością obojętnego człowieka lub drobnymi przeciwnościami codziennego życia. Większy ból sprawiały mu drobne przykrości niż wielkie tragedie, które go spotykały. Jak widać, Fryderyk Chopin był podobny do każdego faceta, można w jego zachowaniu znaleźć wiele podobieństw do klasycznego mężczyzny. Cóż niestety tak już z facetami jest.

Płyta autorstwa Ólafura Arnaldsa oraz pianistki Alice Sary Ott zawiera dziewięć pozycji, wśród których znajdują się własne kompozycje autorów oraz interpretacje utworów Fryderyka Chopina. Pianistka Alice Sary Ott jest muzykiem niemiecko-japońskiego pochodzenia. Współpracuje ona z najlepszymi orkiestrami na całym świecie, a jej kontakt z utworami polskiego kompozytora jest już kolejnym z rzędu. Pan Arnalds pochodzący z Islandii jest natomiast producentem, kompozytorem oraz kierownikiem artystycznym całego projektu, wprowadzającym nieco elektronicznych modyfikacji w cały projekt. Jaki cel przyświecał autorom płyty? Głównie chcieli pokazać, iż da się pokazać muzykę chopinowską w nieco innym świetle. Sam Arnalds w wywiadach podkreślał, iż jako dziecko słuchał utworów polskiego kompozytora i z własnej, nieco egoistycznej potrzeby, chciał usłyszeć je na nowo. Zastawiał się dlaczego muzyka Chopina zawsze jest nagrywana w ten sam sposób i nikt nie chce jej nagrać w inny sposób. W końcu podczas długiej podróży pomyślał czemu nie nagrać jej samemu. W sposób niekonwencjonalny wykorzystał mikrofony oraz pianino, dzięki czemu słuchacz ma wrażenie, iż siedzi obok autorów i przeżywa te same doświadczenia.

Obecna technologia przyzwyczaiła słuchaczy do bezbłędnych i czystych nagrań. Można powiedzieć, iż są one niemalże sterylne. Natomiast Ólafur Arnalds postanowił pokazać, że w swoim projekcie mogą pojawiać się pomyłki i potknięcia, które są czymś ludzkim oraz dowodem podejmowania ryzyka. Dzięki wykorzystaniu do nagrań zwykłego pianina, a nie najwyższej klasy sprzętu , Islandczyk pokazał że Chopin był genialnym kompozytorem. Materiał znajdujący się na krążku jest bardzo spójny dzięki połączeniom kwintetów smyczkowych, fortepianu oraz syntetyzatora. Album otwiera własna kompozycja autora pt. Verses, która jest wyrazem osobistej interpretacji będącej mocno osadzoną w jego stylistyce. Kolejny utwór z płyty potwierdza, iż album jest poświęcony muzyce Fryderyka Chopina. Kolejne utwory należy słuchać jako nierozdzielną całość, ponieważ są tak mocno ze sobą związane. Płyta jest dla każdego lubiącego połączenie klasyki z nowoczesnością w nieco innym, niecodziennym wydaniu.