Wiosna z Chopinem » Chopin w innych sztukach

The Chopin Project

Magda — Sat, 30 Jun 2018 08:55:39 +0000

The Chopin Project to niekonwencjonalna próba powiązania kompozycji Chopina z muzyką XXI wieku. Album autorstwa Ólafura Arnaldsa jest niecodzienną płytą, która się spodoba każdemu melomanowi, a w szczególności fanom wszystkiego co związane ze sławnym kompozytorem.

Płyta autorstwa Ólafura Arnaldsa oraz pianistki Alice Sary Ott zawiera dziewięć pozycji, wśród których znajdują się własne kompozycje autorów oraz interpretacje utworów Fryderyka Chopina. Pianistka Alice Sary Ott jest muzykiem niemiecko-japońskiego pochodzenia. Współpracuje ona z najlepszymi orkiestrami na całym świecie, a jej kontakt z utworami polskiego kompozytora jest już kolejnym z rzędu. Pan Arnalds pochodzący z Islandii jest natomiast producentem, kompozytorem oraz kierownikiem artystycznym całego projektu, wprowadzającym nieco elektronicznych modyfikacji w cały projekt. Jaki cel przyświecał autorom płyty? Głównie chcieli pokazać, iż da się pokazać muzykę chopinowską w nieco innym świetle. Sam Arnalds w wywiadach podkreślał, iż jako dziecko słuchał utworów polskiego kompozytora i z własnej, nieco egoistycznej potrzeby, chciał usłyszeć je na nowo. Zastawiał się dlaczego muzyka Chopina zawsze jest nagrywana w ten sam sposób i nikt nie chce jej nagrać w inny sposób. W końcu podczas długiej podróży pomyślał czemu nie nagrać jej samemu. W sposób niekonwencjonalny wykorzystał mikrofony oraz pianino, dzięki czemu słuchacz ma wrażenie, iż siedzi obok autorów i przeżywa te same doświadczenia.

Obecna technologia przyzwyczaiła słuchaczy do bezbłędnych i czystych nagrań. Można powiedzieć, iż są one niemalże sterylne. Natomiast Ólafur Arnalds postanowił pokazać, że w swoim projekcie mogą pojawiać się pomyłki i potknięcia, które są czymś ludzkim oraz dowodem podejmowania ryzyka. Dzięki wykorzystaniu do nagrań zwykłego pianina, a nie najwyższej klasy sprzętu , Islandczyk pokazał że Chopin był genialnym kompozytorem. Materiał znajdujący się na krążku jest bardzo spójny dzięki połączeniom kwintetów smyczkowych, fortepianu oraz syntetyzatora. Album otwiera własna kompozycja autora pt. Verses, która jest wyrazem osobistej interpretacji będącej mocno osadzoną w jego stylistyce. Kolejny utwór z płyty potwierdza, iż album jest poświęcony muzyce Fryderyka Chopina. Kolejne utwory należy słuchać jako nierozdzielną całość, ponieważ są tak mocno ze sobą związane. Płyta jest dla każdego lubiącego połączenie klasyki z nowoczesnością w nieco innym, niecodziennym wydaniu.

Ponadczasowość Chopina

Magda — Fri, 30 Jun 2017 20:26:17 +0000

Twórczość znakomitego polskiego kompozytora i pianisty, Fryderyka Chopina, znana jest większości dobrze wykształconych ludzi na świecie. Jego aktualność, wrażliwość oraz melodyjność utworów zachwyca po dziś dzień, wciąż pokazując nam nowe możliwości słuchania, rozumienia, odczytywania jego dzieł. Mało tego, jego twórczość odbijała się szerokim echem po innych dziedzinach sztuki i kultury.
Muzyka Chopina miała silny wpływ na sztukę przełomu XIX i XX wieku. W ostatnich dekadach ubiegłego stulecia była poddawana nowym problemom badawczym, które opisywały nie tylko relacje ciągłości w historii muzyki i estetyki. Recepcja rozumiana jest jako odbicie, refleks, jaki jest rzucany na muzykę oraz na inne sztuki, a także oddziaływanie społeczne na świadomość muzyczną całych pokoleń. Rezonans natomiast ma być w rozumieniu badaczy muzyki i muzykologów przejmowaniem środków kompozytorskich oraz cech twórczości poprzez kolejne pokolenia muzyków. Jak rozpoznać rezonans? Poprzez wierne transkrypcje na inne środki wykonawcze, albo swobodne opracowania, w których mieści się także collage, wariacja czy innego typu reminiscencja danego dzieła. To także dzieła typu homage, które poświęcone są pamięci kompozytora. Oczywiście czas, jaki upływa między śmiercią kompozytora a jego następcami, tudzież swego rodzaju fanami, ma wpływ na kształt dzieł kolejnego pokolenia. To także swego rodzaju emocjonalne nastawienie do pierwowzoru muzycznego.
Muzyka Chopina była źródłem inspiracja, z których korzystali współcześni mu kompozytorzy, ale największe oddziaływanie jego utworów wpłynęło na muzykę kolejnych pokoleń. Naśladownictwu poddano melodykę, ekspresję czy charakterystyczne środki harmoniczne. Liczni kompozytorzy nawiązywali do gatunków, w których komponował Chopin. Utożsamiano się z postawą estetyczno-poetycką kompozytora czyli postrzeganiem muzyki jako mowy dźwięków, z elementami ludowymi będącymi tworzywem czy utrzymaniu równowagi między formą a ekspresją. Trudno się dziwić. Innowacyjność i geniusz dzieł słynnego Polskiego kompozytora stanowiły i nadal stanowią inspirację dla młodego pokolenia. Powstał nawet swego rodzaju ruch oporu przeciw lawinowej wręcz fali kopii dzieł Chopina. Marzycielskość, tkliwość czy słodycz zawarta w dziełach wielkiego rodaka nie jest łatwa do naśladowania, a tym bardziej mierne są rezultaty usilnych prób jej skopiowania.
Kopiowanie twórczości Chopina miało wiele pobudek. Jedni chcieli być zapamiętani jako naśladowcy Chopina, inni robili to dla pieniędzy czy poklasku. Łatwość i melodyjność kopii utworów Chopina sprawiała, że stawały się one bardzo popularne, zwłaszcza, że zapotrzebowanie na nauczycieli gry na fortepianie raczej nie malała.

Błękitna nuta

Magda — Sun, 26 Feb 2017 22:44:28 +0000

Błękitna nuta to film fabularny powstały przy współpracy niemiecko-fancuskiej w reżyserii Andrzeja Żuławskiego, który przedstawia 36 godzin z życia wielkiego kompozytora, jakim był Fryderyk Chopin. Film powstał w roku 1991 i jest indywidualnym spojrzeniem reżysera na życie Chopina, a także jego najbliższych.
Film był kręcony zarówno we Francji jak i w Polsce przez jednego z najbardziej kontrowersyjnych reżyserów. Żuławski tworzył kino emocjonalne i gwałtowne, a zarazem obsesyjne i ciekawe. Napisał, iż tworząc ten film interesowało go kim tak naprawdę była George Sand – wulgarna, zdradziecka kobieta, socjalistka, tak bardzo nie pasująca do Chopina. Reżyser w tamtym czasie chciał również stworzyć film w pełni lata, pośród drzew i łąk. Jak to określił chciał zrobić film „ o ostatnim dniu błogostanu”.
W rolę głównego bohatera wcielił się Janusz Olejniczak – polski pianista i aktor, który jest laureatem VI nagrody na VIII Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina. Rolę George Sand zagrała nieżyjąca już Marie-France Pisier, a w rolę Solange Sand wcieliła się sama Sophie Marceau. Alberta Grzymałę – przyjaciela Chopina – zagrał Roman Wilhelmi, również nie żyjący już polski aktor teatralny i filmowy.
Akcja filmu rozgrywa się w roku 1864. Był to roku gdy George Sand – kochanka Chopina – przebywała we francuskim Nohant. W swojej wiejskiej posiadłości wyprawia przyjęcie, na które zaprasza śmietankę ówczesnego życia salonowego, między innymi śpiewaczkę operową Pauline Viardot czy rosyjskiego pisarza Iwana Turgieniwa. Miłosna przygoda Sand z Chopinem chyli się ku końcowi. Tę sytuację próbuje wykorzystać córka George – młoda Solange. 36 godzina jest ostatnim dniem miłości Chopina i George, a wraz z nią kończy się twórczość kompozytora.
Po latach Janusz Olejniczak określił film jako dobry. W trakcie jego ekranizacji uznano ten film za szaleństwo, sam pianista uznał, iż film miał bardzo duży wpływ na jego pracę zawodową. Gdy Żuławski zadzwonił do niego proponując współpracę przy tworzeniu filmu o Chopinie, ten myślał, iż chodzi o muzykę, a nie główną rolę. Długo zastanawiał się czy jako amator podoła zadaniu, jednak gdy takie autorytety jak Zanusii, Olbrychski czy Bardini powiedziały, iż nadaje się on do tej roli idealnie, nie mógł odmówić. Przed rozpoczęciem zdjęć pianista spędził w Paryżu trzy miesiące trenując gimnastykę, oddech oraz przechodzenie ze stanu radości do smutki i na odwrót. Po nakręceniu filmu Olejniczak uznał, iż a przygoda była bardzo pozytywna, a on sam stał się innym człowiekiem.

Pomniki Chopina za granicą

Magda — Wed, 30 Mar 2016 21:27:55 +0000

Fryderyk Chopin był wspaniałym kompozytorem, wielkim artystą, którego niewątpliwy talent oraz geniusz został doceniony nie tylko w Polsce, ale także zagranicą. Jest wiele sposobów na uczczenie i upamiętnienie wielkiego Polaka, w tym między innymi stawianie pomników. W Polsce tego typu pomniki pamięci są dość powszechne, gdyż Polacy mają słabość do upamiętniania w ten sposób wielkich ludzi. Jednak w innych krajach także stawia się pomniki, co z resztą jest tradycją od czasów starożytnych.
Można by rzec, że drugim domem dla Fryderyka Chopina była Francja. To tam emigrował nasz Rodak i to tam zmarł i został pochowany. Wobec geniuszu Chopina Francuzi także postanowili upamiętnić go w sposób najbardziej godny, stawiając mu pomniki. Najsłynniejszym jest oczywiście mogiła artysty, na której znajduje się medalion z podobizną kompozytora, a na cokole zasiada załamana Euterpe, która zdaje się rozpaczać po utracie tak wielkiego talentu. Symbolem tej straty jest złamana lira. Pomnik ten jest autorstwa Auguste Clésinger, który był mężem córki George Sand. Na pomniku znajdują się także napisy „Fryderykowi Chopinowi jego przyjaciele” oraz „Fryderyk Chopin, urodzony w Polsce, w Żelazowej Woli pod Warszawą. Syn emigranta francuskiego ożenionego z Panią Krzyżanowską, córką polskiego szlachcica.”
Innym znanym pomnikiem Chopina w Paryżu jest pomnik stojący w Ogrodzie Luksemburskim, którego autorem był Georges Dubois. Pomnik staną z inicjatywy dwóch muzyków F.-Henry Peru i Jules Masseneta. Oryginalny pomnik zaginął podczas II wojny światowej. Jednak w roku 1999 na jego miejscu staną nowy, autorstwa Polaka Bolesława Syrewicza. Pomnik składa się z granitowego cokołu oraz popiersia kompozytora z brązu.
Kolejnym pomnikiem Chopina w Paryżu jest pomnik stojący w Parku Monceau, który został wzniesiony w 1906 roku. Autorem pracy jest Jacques Froment-Meurice. Pomnik jest dość złożony, gdyż przedstawia kompozytora grającego na fortepianie, a u jego stóp leży kobieta zasłaniająca sobie oczy. Z kolei nad fortepianem znajduje się inna kobieta, która jest w obłokach, rzucająca kwiaty. Podpis na pomniku jest krótki „F.Chopin”.
Ponieważ sława i geniusz polskiego kompozytora już dawno przekroczyły granice nie tylko Europy, ale i całego świata, pomniki Chopina można spotkać także między innymi w Japonii, Singapurze czy Rio de Janeiro. Pomnik w Japonii, w Hamamatsu wzniesiono jako kopię tego stojącego w Warszawie autorstwa Wacława Szymanowskiego. Pomnik został podarowany przez władze Warszawy i odsłonięty w 1994 roku. Sankcjonuje to umowa o współpracy z 22 października 1990 roku.
Pomnik w Singapurze jest autorstwa Karola Badyny i stoi w Ogrodzie Botanicznym w Singapurze. Rzeźba przedstawia Chopina grającego na fortepianie, a obok niego stoi zasłuchana dama. Co ciekawe obie postacie są wielkości naturalnej, a rozłożone nuty to zapis jednego z polonezów chopinowskich. Fortepian natomiast został zredukowany jedynie do klawiatury. Fundatorem pomnika jest Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Instytut Adama Mickiewicza oraz sponsorzy – państwo Pieńkowscy.

Pomniki Chopina w Polsce część 2

Magda — Sun, 28 Feb 2016 22:07:34 +0000

Fryderyk Chopin był wybitnym kompozytorem, wspaniałym pianistą oraz niezwykłym Polakiem. Jego miłość do ojczyzny wyrażała się w twórczości, za co kolejne pokolenia Polaków będą mu wdzięczne, a świat muzyki stał się o wiele, wiele bogatszy. Zatem nie powinno dziwić, że Polacy tak chętnie nazywają jego imieniem ulice, skwery, parki, a także stawiają wielkiemu rodakowi pomniki. Najsłynniejszym pomnikiem kompozytora jest ten stojący w Parku Łazienkowskim w Warszawie.
Pomnik przedstawiający Chopina siedzącego pod wystylizowaną mazowiecką wierzbą ma charakter secesyjny. Pomnik został odlany w brązie i obecnie stanowi jeden z najlepiej rozpoznawalnych widoków związanych ze stolicą Polski.
Historia tegoż pomnika sięga roku 1876, kiedy to po raz pierwszy pojawił się pomysł wzniesienia kompozytorowi pomnika. Niestety, okoliczności polityczne nie sprzyjały tego typu inicjatywom. Dopiero w 1901 roku pojawiła się szansa na zrealizowanie tego planu. Oto polska śpiewaczka operowa Adela Bolska otrzymała ustną zgodę od cara Mikołaja II na budowę monumentu. Gubernator warszawski wydał wówczas zgodę na powołanie Komitetu Budowy Pomnika Fryderyka Chopina w Warszawie.
W 1908 roku ogłoszono konkurs na projekt pomnika kompozytora. Zgodnie z założeniami konkursu pomnik miał stanąć na placu Wareckim, natomiast w konkursie mogli brać udział wyłącznie polscy artyści. W sumie wpłynęło 66 prac. Jury w składzie między innymi Antoine Bourdelle, Józef Pius Dziekoński i Leopold Meyet, werdykt wydało w 1909 roku. Wybrano pracę autorstwa Wacława Szymanowskiego (rzeźba) i Franciszka Mączyńskiego (opracowanie architektoniczne). Projekt przedstawiał pomnik siedzącego Chopina, słuchającego szumu wierzby. Niestety, lokalizacja pomnika nie była zgodna z wymogami konkursu, co wywołało publiczną dyskusję i krytykę części prasy.
Wyniki konkursu zostały przedstawione Carskiej Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu, która odrzuciła projekt. Po dokonaniu przeróbek ponownie wystąpiono o opinię do Akademii. Ta przeciągała jej wydanie, ale w końcu pomnik uzyskał akceptację samego cara Mikołaja II.
Rozpoczęto prace nad pomnikiem. We wrześniu 1912 roku Wacław Szymanowski opracował 5-metrowy posąg kompozytora oraz 7-metrowej wierzby. Monument miała wykonać francuska firma Ancciennes Fonderies Thiebaut Freres. Jednak zaraz po otrzymaniu przez Francuzów modelu, wybuchła I wojna światowa, a sama odlewnia zbankrutowała. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości powrócono do wykonania pomnika. Znów podjęła się tego francuska firma, która tym razem wypełniła zlecenie. Pomnik stanął w Łazienkach, a oficjalnego odsłonięcia dokonano 14 listopada 1926 roku. Przy pomniku wybudowano także basen.

Pomniki Chopina w Polsce, część 1

Magda — Sat, 30 Jan 2016 14:28:19 +0000

O tym, że Fryderyk Chopin był jednym z najwybitniejszych Polaków, wie każdy. O tym, że zasłużył się swoją twórczością w propagowanie polskości, w walkę o nią oraz pragnąc dodawać otuchy swym rodakom w chwili, kiedy Polska doświadczała bardzo trudnych chwil, także wie każdy. I jak przystało na wdzięczny naród, Polacy bardzo chętnie i bez zbędnych dyskusji stawiają wybitnemu artyście pomniki. I tak, Fryderyk Chopin został ponad dziesięć razy wykuty w kamieniu czy odlany w żelazie, by cieszyć mieszkańców swoją „obecnością”.
Pomnik Fryderyka Chopina można podziwiać między innymi w Dusznikach-Zdroju. Postument został umiejscowiony w Parku Zdrojowym, a jego powstanie datuje się na rok 1976. Autorem jest Jan Kucz. Co ciekawe, pomnik został zaprojektowany zgodnie z potrzebami brytyjskiej Polonii, jednak ostatecznie stanął w Dusznikach-Zdroju.
Innym miastem mogącym pochwalić się posiadaniem pomnika Fryderyka Chopina są Gliwice. Tutaj pomnik stoi w Parku imienia Chopina. Został wzniesiony 17 czerwca 1949 roku w ramach obchodów stulecia śmierci kompozytora. Autorami są Zygmunt Acedański, projektant rzeźby, oraz Jan Wysocki, który zaprojektował brązowy medalion, który następnie stworzono w odlewni artystycznej GZUT. Sam pomnik zbudowany jest z białego, śląskiego marmuru. Składa się z cokołu o wymiarach podstawy 4,10 x 2,92 m, pilastrów bocznych, które dostawiono do cokołu, o wymiarach 0,75 x 0,35 x 4 m. Wysokość ogólna pomnika wynosi 6,25 m. Brązowy medalion, przedstawiający lewy profil wybitnego kompozytora, mierzy niecały metr. Na pomniku widnieje napis „Fryderyk Chopin 1849 1949”.
Naturalnie wiele polskich miast ufundowało Chopinowi pomniki, w tym także Kraków czy Poznań. W Krakowie na Plantach znajduje się najstarszy w tym mieście pomnik artysty. Jego powstanie datuje się na rok 1888, kiedy to na placyku za kościołem Reformatów wzniesiono pomnik, którego autorem był Władysław Marcinkowski. Pomnik został rozebrany w 1931 roku, jednak po to, by stanął okazalszy egzemplarz. Plany pokrzyżowała wojna. Pamiątka artysty składała się z granitowego cokołu oraz brązowego popiersia kompozytora. Całość została podpisana „Chopin 1809-1849”. W Krakowie znajduje się jeszcze jeden pomnik Chopina – na Woli Justowskiej w południowej części Parku Decjusza. Stanął on tam w 2005 roku jako dzieło Bronisława Chromego.
Pomnik Chopina w Poznaniu stoi w parku imienia Fryderyka Chopina. Pamiątka ta została odsłonięta w 1923 roku w Parku im. Stanisława Moniuszki. Autorem popiersia był Poznaniak, Marcin Rożek. W czasie wojny pomnik został ukryty, by po okupacji znów zająć należne mu miejsce, tym razem w parku imienia kompozytora. Ponieważ pomnik w 1997 roku poważnie ucierpiał, po naprawie przeniesiono go do Sali Białej Urzędu Miasta, a w parku stanęła kopia.
Również mniejsze miejscowości mogą poszczycić się własnymi pomnikami Chopina. Jeden z nich stoi w nadmorskim parku w Ustce. Przedstawia on kompozytora idącego w stronę morza. Jego autorką jest Ludwika Nitschowa, która jest autorką między innymi warszawskiej syrenki. Pomnik odsłonięto 23 czerwca 1979 roku.

Kilka słów o filmie „Chopin – Pragnienie miłości”

admin — Tue, 30 Apr 2013 21:53:24 +0000

Film pt. „Chopin – Pragnienie miłości” w reżyserii Jerzego Antczaka, wszedł na ekrany kin w 2002 roku. Opowiada on historię prywatnego życia Fryderyka Chopina. Motywem przewodnim jest romans kompozytora z francuską pisarką – George Sand. Ośmioletni związek obojga artystów obfitował bowiem w szereg wydarzeń, które do tej pory nie zostały zaprezentowane szerokiemu gronu odbiorców. Spróbujmy zatem nieco przybliżyć zagadnienia poruszone w filmie. Historia rozpoczyna się bardzo optymistycznie. On – zyskujący światową sławę kompozytor, który z konieczności przebywa na emigracji. Ona – autorka kontrowersyjnych powieści obyczajowych z wyraźną tendencją do wywoływania skandali, zagorzała feministka. Początkowo ich związek rozwija się nader pomyślnie. Oboje wiodą intensywne życie uczuciowe, nie zaniedbując przy tym swoich artystycznych ambicji. Niedługo potem sprawy zaczynają się jednak komplikować.

Pierwszym czynnikiem jest tu bez wątpienia stan zdrowia Chopina. Postępująca choroba płuc sprawia, że kompozytor tygodniami nie wychodzi z domu, co zdecydowanie nie odpowiada jego wybrance, słynącej z wystawnego i salonowego sposobu spędzania wolnego czasu. Chopin, który nie może samodzielnie wstać z łóżka staje się więc prawdziwą kulą u nogi. Nie jest to jednak koniec ich problemów, ponieważ niedługo potem sytuacja jeszcze bardziej się komplikuje. Mowa tu oczywiście o rodzinie George Sand, a konkretniej – o jej dzieciach.

Dorastający syn, Maurycy, coraz częściej robi się zazdrosny o matkę, czego efektem są liczne próby skłócenia obojga kochanków. Niechęć do Chopina dodatkowo podkreśla fakt niespełnienia artystycznego, przez co przebywa on w cieniu, zarówno matki, jak i samego Chopina. Ostatnim źródłem dramatu jest córka pisarki – Solange, która bez opamiętania zakochuje się w Chopinie, czym jednoznacznie zniechęca do siebie matkę. Wszystko to prowadzi do licznych zwrotów akcji, która ostatecznie osiągnie swój nieunikniony, tragiczny finał.